Blog

Op het graf van mijn zoon J.

‘k Was als een lente bloem

Die pas haar kelk ontsloot,

Waar de eerste zonnelach

Zijn gouden licht in goot.

 

Doch door de wind geknakt

Viel van zijn stengel neder;

Doch Jesus was mijn deel,

Het rustpunt mijner ziel!

 

En al wat hier op aard,

Aan schijnvreugd mij ontviel

Wordt rijkelijk vergoed.

Met Hem ziet gij mij weder.

 

***

 

Wie gaf’t gemurmel aan den vliet

Der vog’len toon; wie stemde hun lied?

 

Wie gaf de wind zijn klacht en zucht,

Wanneer hij in den avondlucht

 

Het geur’ge bloempje slapen sust?

En ’s morgens fleurend wakker kust?

 

’t Was God!

 

Geschreven door Louis Van der Smissen (1856-1945)

bij het verlies van zijn zoon Josua Michel (6 januari 1894-29 november 1900)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *