Vind je het leuk om foto’s te bekijken van de boekpresentatie van 23 juni jl.?

 

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Natuurlijk hoort bij een boekpresentatie ook een praatje: Eindelijk is het zover! Het boek over mijn oma, Maria Theresia Van der Smissen – Roest is af. Op 23 juni 2018 heb ik het boek overhandigd aan twee tantes en mijn moeder. Een mooi moment.

 

Wie had dat ooit gedacht?

Ik zeker niet, toen ik veertig jaar geleden met mijn duim in mijn mond aan tafel zat. Ik zat een beetje weggedoken, in de hoop dat ik onopgemerkt bleef en niet naar bed gestuurd werd. Mijn moeder was met een aantal zussen in gesprek na een uitgebreid kerstdiner. Af en toe klonk er luid geschater en dan werd het gesprek weer serieus. Altijd in het Vlaams, wat ik maar een beetje verstond, maar wat toch vertrouwd in mijn oren klonk.

Mijn moeder is in België geboren en daar ben ik altijd bijzonder trots op geweest.

In 2011 stierf tante Paula plotseling, een van de ooit acht zussen. Mijn zus Hilde, mijn vader, moeder en ik zijn naar Zwitserland gereden om bij haar begrafenis te zijn. Vijf zusjes zaten op een rij en plotseling drong tot mij door dat ze oud waren geworden. Dat mijn tantes niet vanzelfsprekend zijn, dat ze niet een soort status quo hebben van eind zestig begin zeventig. Maar dat ze écht allemaal oud waren geworden.

Kwetsbaar en broos. Logisch, ik ben ook niet meer het duimende meisje van toen…

 

Toen ontstond het verlangen

Aan het einde van die dag zaten we op het terras in de zon met een prachtig uitzicht over de velden van Tramelan, de heuvels, het bos, de witte huizen, het geluid van koeiebellen op de achtergrond en plotseling begon mijn moeder te vertellen. Over haar moeder die ziek was, in bed lag, hoe zij haar maandenlang verzorgd had, hoe de pastoor langs was gekomen en met opa praatte en dat opa voor hem bad. Over de achttien huizen, Ninove, Pollaere, de court, de tuin met aardbeien, opa in zijn jasje met altijd een keurig gestreken, wit overhemd.

Een andere wereld, een andere tijd. Ik ben het jongste kleinkind. Ik denk dat ik de minste herinneringen aan deze wereld heb, ik heb geen herinnering aan oma en opa. Hooguit een paar vage flarden en wat geuren van het huis aan de Pollaerestraat.

Daar, op die dag in Tramelan, ontstond in mij het verlangen om de verhalen te vangen en op te schrijven. Zodat ze niet zouden verdwijnen, maar bewaard zouden blijven voor mijn eigen kinderen.

En zo begon het proces: Foto’s bekijken, documenten, de archieven van Ninove uitspitten, bellen, vragen stellen, de familie in kaart brengen, nog eens vragen, puzzelen, rekenen, googelen met jaartallen, nog eens vragen. Ik heb mijn moeder talloze keren gebeld: ’Hoe zat het nou?’ ‘Hoe kan het nou?’ ‘Wanneer gebeurde dit en dat?’

Ik heb geschiedenis boeken over België doorgelezen en natuurlijk tantes geïnterviewd. Hilde en ik zijn langs geweest in 2012 bij tante Jo, Sophia en Els. Dit resulteerde in zo’n dikke vier uur filmmateriaal. Daaruit heb ik de chronologische volgorde van het leven van oma redelijk kunnen destilleren. Een aantal anekdotes, verhalen, gebeurtenissen. Het is een belangrijke input geweest voor het geheel.

 

Wat heeft het schrijven mij gebracht?

Wat heeft dit hele proces mij gebracht? Het heeft me heel wat uurtjes gekost; een paar jaar heb ik tussen neus en lippen door wat geschreven maar het laatste jaar heb ik echt flink doorgewerkt.

Als eerste heeft het mij een beeld gegeven van welk geslacht ik afstam. Vooral bonpapa, de vader van mijn opa, Louis van der Smissen, is iemand over wie ik veel heb nagedacht. Eén foto heb ik van hem. Waar hij op staat met zijn gezin. Ik heb er lang naar gekeken. Hij heeft veel gedichten geschreven en ik vond wat documentatie over hem. Dat schetste voor mij een beeld van een zeer krachtige persoon, iemand die God liefhad en Hem boven alles en iedereen stelde. Hij was misschien wel wat hard en streng door zijn principes. Hij verloor vijf kinderen en twee vrouwen… door deze man werd mijn opa opgevoed en gevormd. (Wil je meer lezen over Louis?)

 

Oma heeft zichzelf nooit helemaal aan België toevertrouwd. Ze bleef Nederlands praten, zei haar meisjes uitsluitend Nederlands en geen Vlaams te spreken (wat ze onderling natuurlijk wél deden). En alhoewel ze werd gehaald als er een zieke was of iemand moest bevallen, bleef er afstand tussen haar en de buren. Ze bleef Madame Marie, mevrouw. Ze was niet van hier.

Mijn opa en oma leidden samen een leven dat hard en zwaar was. Veel kinderen, oorlog, armoede, ouders in huis, dienen, geven, meer geven dan je zelf hebt. Ze leefden met het verlangen en de hoop op een betere toekomst. Zij waren niet van hier..!

Voor mij is de link naar Jezus helder: Hij wist waar Hij vandaan kwam, waarom Hij op aarde kwam en waar Hij weer naar toe ging toen het werk volbracht was. Hij wist ook dat Hij niet van hier was, maar aan het hart van de Vader hoorde.

Hij was het grote voorbeeld voor opa en oma, een erfenis die aan mij is doorgegeven. Beginnend bij Louis van der Smissen, via hen aan mijn moeder (en vader), aan mij. Daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor. Op mijn beurt probeer ik het door te geven aan mijn kinderen.

Maar door deze jaren heen van schrijven en nadenken over hun leven zijn zij óók een voorbeeld voor mij geworden, een spiegel: hoe leef ik? Wat vind ik belangrijk? Hoe maak ik keuzes? Wat doe ik met mijn geld? Zou ik toch geven als ik niets had? Vertrouw ik ook zo blindelings op God? Buiten mijn comfortzone? Richt ik me alleen op het hier en nu? Of zie ik mezelf ook als ‘niet van hier’?

 

Wat mag het boek jou brengen?

Allereerst hoop ik natuurlijk dat je geniet van de leuke en mooie verhalen. Maar daarnaast hoop ik dat je gaat nadenken over deze vragen. Familie of geen familie, gelovig of ongelovig.

En tot slot hoop ik dat je geïnspireerd raakt door het vertrouwen van mijn opa en oma op God, dwars door alles heen!

 

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram

  • Mooi vooruitzicht voor morgenochtend: Mijn moeder is dan jarig, ze wordt 78 jaar. Gefeliciteerd mam 😘.
.
.
.
#genietmoment #genietvanhetleven #enjoylifetothefullest #jarigejob #geluk #gelukis..
  • Tijdens een workshop op het @4allfestival gemaakt, samen met @saradeboer  @moniquehuijser gaf de workshop. Errug leuk!
.
.
.
#mixedmediaart #4allfestival #creatief #genietmoment
  • Zondagmiddagdip. Ook last van?
.
.
.
#tiredmom #tired #relaxed #middagslaapje #bijnavakantie 
#enjoylifetothefullest #genietvanhetleven
  • 'Alles is onuitsprekelijk vermoeiend', zei Prediker ooit. 'En behang afstomen nog het meest,' voegde Mira daar vandaag aan toe. .
.
.
#klussen #huisdecoratie #genietvanhetleven #enjoyinglifetothefullest #behang #behangafstomensucks
  • Nu is het officieel en getekend: Sara heeft haar diploma Havo. Gefeliciteerd meid, goed gedaan. .
.
.
#genietmoment #genietvanhetleven #enjoylifetothefullest #diplomauitreiking #geslaagd🎓
  • De vrouw

Zij was getrouwd maar niet gelukkig en daarom sloeg ze op de vlucht. Omdat het niet gemakkelijk was om te ontsnappen aan de spiedende ogen van haar man, nam ze een rigoureuze stap...
.
Welke stap en met welke gevolgen kun je verder lezen op:
. https://www.miradeboer.nl/blog/theodora-werd-theodoor/
(zie ook link in bio)
.
.
#woestijnvaders #vrouwofman #wistjedit? #potloodtekening #kroontjespen #storytelling

Mira op Insta