‘Mam, ik heb een verhaaltje geschreven. Wil je het lezen?’ Natuurlijk wil ik dat! En ik vind het zelfs zo leuk dat ik het hieronder publiceer: Een verhaal van Sara.

Er was eens een meisje. Haar naam was Amy en ze ging naar een nieuwe school. Deze nieuwe school was niet zomaar een school, er zaten twee scholen in één gebouw. Die twee scholen konden alleen totaal niet met elkaar overeen komen. Sterker nog, er was altijd ruzie en zelfs de docenten vonden elkaar vreselijk.

De schooldirecties wilden iets doen aan dit probleem, en daarom was er eens per week, op vrijdag, een gezamenlijke grote pauze in de kantine. Elke leerling moest dan in de kantine aan de tafels zijn of haar lunch opeten.

Amy dus ook.

En juist op een van die vrijdagen was ze haar lunch vergeten. Ze baalde enorm, want niemand kende haar nog en ze durfde aan niemand om eten te vragen. Bovendien had ze geen geld mee om eten te kopen. Daarom zat ze maar een beetje voor zich uit te staren toen er een docent richting haar tafel kwam.

Amy werd blij.

Zou iemand willen helpen? Maar zodra de docent haar zag zitten zonder lunch, in haar eentje, liep hij weg. Met een grote boog om haar tafel heen. Na een tijdje kwam een klasgenoot haar richting op. Maar ook hij liep met een grote boog om haar heen, naar de tafel achter Amy. Weer een teleurstelling.

Na een tijdje moederziel alleen in de volle kantine te zitten, kwam er weer iemand naar haar toe. Deze keer verwachtte ze dat het weer niet voor haar was, maar de jongen kwam bij haar aan tafel zitten!

Wat Amy best vreemd vond omdat hij niet van haar school was, maar van de andere school. Nooit zaten de twee scholen samen aan een tafel.

Hij stelde zich voor als Theo. Hij was aardig, bood zijn brood en een flesje spa-rood aan. Ze had reuze honger en dorst en daarom nam ze het eten en drinken na enig twijfelen dankbaar aan. Tijdens het eten raakten ze in een leuk gesprek.

Na de pauze nam Theo afscheid. Toen hij opstond, zag hij dat Amy moeite had met het rooster. Hij bood aan om met haar mee te lopen naar het lokaal waar ze les had. Ook dat aanbod nam ze aan. Na even zoeken hadden ze het lokaal gevonden en toen was het echt tijd voor afscheid. Amy bedankte Theo voor alle goede zorgen en Theo gaf haar nog een snack voor in de kleine pauze.

Amy voelde zich door Theo gezien en ze was super opgelucht en blij. En zo kwam voor haar deze dag toch nog goed. 

1 reactie

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram

  • Door alles wat er op je af komt door een dag heen, zou je het bijna vergeten...
  • Voor als je zo vrij wil zijn om te vliegen als een vogel en tegelijkertijd zo diep geworteld als een boom. .
.
.
#potloodtekening #drawing #pencildrawing #birdtree #fantasy #vogels
  • Semivrijwilligersvoetbalclubdienst
Prima ochtend zo bij het voetbalsecretariaat. 
#coffeeandbooks #voetbal #clubdienst #ontspanning
  • Ik zag een foto van een boom en moest  toen aan deze Psalm denken. .
.
.
#potloodtekening #pentekening #pencildrawing #dippen #psalm #bijbel #drawing_pencile #tekening
  • Ik blader wat in een boek uit 1912 met Nederlandsche Sagen & Legenden. Stuit ik ineens op een zin die heel erg waar is. 'Met vragen kom je verder dan met antwoorden.' En vooral het antwoord geven op vragen die niet gesteld worden voegt niets toe.
Best lastig soms... #legends #legende #mythe #ellertenbrammert #verhalen #oudeverhalen #booksandcoffee
  • Drie zusjes op het strand, lang geleden. Alleen het meisje achter de vrouw in het wit leeft nog: zij is mijn moeder. 
Hou je van oude foto's? Klik dan door (link in bio) om de prachtige foto's te zien van het gezin waaruit zij kwam. 
#pictures #oldpictures #oldpic #nietvanhier #vandersmissen #oudefoto #fotografie #photography

Mira op Insta